Podbiał pospolity

łac. Tussilago farfara

Uwaga: cała roślina zawiera alkaloidy pirolizydynowe (głównie korzenie), które mogą być szkodliwe. Nie należy zjadać podbiału zbyt dużo i często, gdyż substancje te mają toksyczne działanie na wątrobę, a także są rakotwórcze [4]. Wskazuje się także, że alkaloidy pirolizydynowe mogą migrować podczas uszkodzenia rośliny. Z tego powodu podbiał warto zbierać pewnymi ruchami lub wykorzystując w tym celu nożyczki.

Jadalne są kwiaty [3], oraz liście tej rośliny [2], zarówno na surowo jak i po obróbce termicznej. Kwiat zjadamy na surowo, dodając go do np. sałatek. Liść można wykorzystywać do robienia gołąbków, zamiast kapusty (najlepiej je najpierw obgotować, żeby zmniejszyć ilość alkaloidów).

Zajrzyj do darmowej próbki naszego atlasu roślin i podejmij decyzje o zakupie!

Próba smaku:

Kwiat podobny w smaku do mniszka lekarskiego, liść lekko kwaskowaty, nieco zbliżony do szczawiu (jednak o wiele mniej kwaśny).

Jak prawidłowo rozpoznać?

Roślina posiada charakterystyczną łodygę, a pod spodem ma biały liść „pod-biał”, kwitnie od marca do maja, przed mniszkiem lekarskim. Jest to jedna z pierwszych roślin, która zaczyna kwitnąć na żółto.

Wskazówka występowania:

Roślina występuje na ścieżkach leśnych, osuwiskach oraz skarpach.

Z czym można pomylić?

Ze względu na liście roślina często jest mylona z lepiężnikiem oraz łopianem (w odróżnieniu od nich, Podbiał posiada charakterystyczny spód liścia, który jest biały „pod-biał”). Ze względu na kwiat może zostać pomylony z wieloma roślinami, o żółtym kwiecie. Żółte kwiaty bardzo mocno kojarzone są z mniszkiem lekarskim (często mylnie nazywanym mleczem czy mleczykiem), jednak istnieje bardzo dużo roślin o podobnym kwiecie – nie jest to silna cecha podbiału.

Ciekawostka:

Liście podbiału niegdyś palono jako lek podczas kaszlu. Dzisiaj wiadomo, że metoda ta jest nieskuteczna.

Właściwości medyczne:

Liście oraz kwiaty podbiału wykorzystywane są w leczeniu zapalenia oskrzeli, między innymi ułatwiają odkrztuszanie [5]. Jest to dobre lekarstwo w przypadku mokrego kaszlu.

Film:

Jeżeli nie chcesz czytać, to możesz także posłuchać o Podbiale na moim kanale. Zachęcam do zapoznania się z playlistą „Poradnik Chwastożercy” na moim kanale na YouTube. Pamiętaj zostawić subskrypcję oraz komentarz – wspierasz tym samym rozwój atlasu!

Wykaz źródeł:

1. RAPORT NAUKOWY EFSA: Kompendium substancji botanicznych w których stwierdzono obecność naturalnie występujących składników mogących stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzkiego w przypadku wykorzystania ich do produkcji żywności i suplementów diety. Dziennik EFSA 2012;10(5):2663. https://gis.gov.pl/wp-content/uploads/2018/05/Kompendium-substancji-botanicznych-w-których-stwierdzono-obecność-naturalnie.pdf
2. Łukasz Łuczaj: Dzika Kuchnia, Wydawnictwo Nasza Księgarnia, 2013.
3. Monika Fijołek: Atlas Dzikich Roślin Jadalnych. SBM, Warszawa, 2017.
4. Małgorzata Kania-Dobrowolska, Justyna Baraniak, Radosław Kujawski, Marcin Ożarowski: Alkaloidy pirolizydynowe – źródła i zagrożenie dla zdrowia ludzi. Borgis – Postępy Fitoterapii 3/2018, s. 195-202 http://www.postepyfitoterapii.pl/wp-content/uploads/2019/01/pf_2018_195-202.pdf
5. Aleksander Ożarowski: Ziołolecznictwo. Poradnik dla lekarzy. WARSZAWA 1982 PAŃSTWOWY ZAKŁAD WYDAWNICTW LEKARSKICH.