Cykoria podróżnik

łac. Cichorium intybus

Z rośliny można zjadać korzenie, liście, pąki kwiatowe oraz kwiaty, na surowo i po obróbce termicznej [1]. Korzeń najlepiej zbierać z młodych roślin, najlepiej na wiosnę przed kwitnięciem lub późną jesienią. Zawiera on 42% inuliny oraz skrobię [2]. Korzenie starszych roślin mogą być niezjadliwe, ze względu na bardzo gorzki smak. Korzeń powszechnie wykorzystuje się jako dodatek do kaw zbożowych (np. Inka). W celu wykonania kawy należy go posiekać, ususzyć, zmielić i uprażyć. Żeby zmniejszyć gorycz korzenia, należy go kilkakrotnie gotować, a wodę odlewać.

Liście przed kwitnięciem rośliny możemy zbierać i dodawać do sałatek. Starsze liście są bardzo gorzkie, dlatego należy je gotować. Kwiaty możemy dodawać jako ozdobę do posiłków.

Zajrzyj do darmowej próbki naszego atlasu roślin i podejmij decyzje o zakupie!

Próba smaku:

Ze względu na laktucynę, laktukopirynę oraz glikozyd (intybinę), cała roślina jest gorzkiego smaku [3].

Jak prawidłowo rozpoznać?

Jest to roślina o wysokości do 120 cm. Posiada bardzo charakterystyczne niebiesko-białe kwiaty oraz charakterystyczną łodygę, z której po uszkodzenia wycieka biały sok. Młoda rozeta może być złudnie podobna do mniszka lekarskiego.

Wskazówka występowania:

Roślina pospolita na terenie całego kraju, występuje na przydrożach, murawach, miejscach ruderalnych oraz jako chwast w uprawach rolnych.

Z czym można pomylić?

W młodym stadium roślinę można pomylić z wieloma roślinami „mniszkopodobnymi”. Żadna z nich nie jest śmiertelnie trująca [4]. Zwróć uwagę na takie rośliny jak pępawa, prosienicznik, mlecz, mniszek oraz sałata kompasowa. Ich liście w młodym stadium także są jadalne więc pomyłka nie jest groźna. Wszystkie kwitną na żółto, więc w trakcie kwitnięcia pomyłka z cykorią jest niemożliwa. Niebieskie kwiaty posiada także chaber bławatek, który ma jednak inne liście.

Właściwości medyczne:

Korzeń cykorii (rzadziej także ziele) wykorzystywany jest w mieszankach mających działanie żółciotwórcze i żółciopędne, stosowanych w zaburzeniach pracy wątroby. Ludowo stosowany także w celach poprawiających przemianę materii [5], [6].

Film:

Zachęcam do zapoznania się z playlistą „Poradnik Chwastożercy” na moim kanale na YouTube. Pamiętaj zostawić subskrypcję oraz komentarz – wspierasz tym samym rozwój atlasu!

Wykaz źródeł:

1. Łukasz Łuczaj: Dzikie Rośliny Jadalne, Chemigrafia Krosno, Krosno 2004.
2. Czesław Bańkowski, Jan Serwatka: Pożyteczne Chwasty, PZWL, Warszawa 1977.
3. Bolesław Broda, Jakub Mowszowicz: Przewodnik do oznaczania roślin leczniczych, trujących i użytkowych, PZWL, Warszawa, 1985
4. Łukasz Łuczaj: Dzika Kuchnia, Wydawnictwo Nasza Księgarnia, 2013.
5. Aleksander Ożarowski: Ziołolecznictwo. Poradnik dla lekarzy. WARSZAWA 1982 PAŃSTWOWY ZAKŁAD WYDAWNICTW LEKARSKICH.
6. Barbara Kowal-Gierczak, Eliza Lamer-Zarawska, Jan Niedworok: Fitoterapia i leki roślinne, Warszawa, PZWL, 2007.